Category Archives: Algemeen

Can parrots synthesize phaeomelanine in feathers?

Can parrots synthesize phaeomelanine in feathers? That is a point of discussion in aviculture for a long time.

We have not heard of any scientific study that confirms the presence of pheomelanin in the feathers of parrots. So it was still doubtful for some breeders.

In MUTAVI, we examined in the past several mutations in Psittaciformes by cross sections and never found visual phaeomelanine in the feathers, but it is always possible that there are small pigments that could not be detect under the microscope.

The best way to investigate this is by Raman spectroscopy. Raman spectroscopy is commonly used in chemistry to provide a structural fingerprint by which molecules can be identified. So a perfect method to identify phaeomelanin in feathers since it can detect / analyse the smallest pigments in feathers. We could not do this test, but we found a scientist who was willing to help us.

  • Daniel Nuijten (Nature preservation – Belgium)
  • Bert Van Gils (Chairman BVP Belgian Parrot Society – Master of Bioscience Engineering – Belgium)
  • Nico Rosseel (Aviculturist – Belgium)
  • Jef Kenis (Avicultural judge – Aviculturist – Belgium)
  • Eric Gennissen (Aviculturist – The Netherlands)
  • OFM Heinz Schnitker (Taxonomist – Germany)
  • Glenn Ooms (Editor BVA-International – Belgium)

 

selected 30 species / sub species (from the three super families in Psittaciformes: Psittacoidea, Cacatuoidea, and Strigopoidea) and a few colourmutations in which we have feathers with colours that are POSSIBLE candidates to be produced by pheomelanin (dull orange or chestnut).  All these feathers are analysed now by Raman spectroscopy and there is NO SIGNAL OF PHEAOMELANIN IN ANY SPECIES.

We hope to publish these results in detail in a scientific journal. We will keep you informed.

Thanks to all who provided us feathers of these species and our sponsor who helped us to pay this research

 

 

‘Red’ Agapornis fischeri

Benjamin aka Joven of Aby Aviary from the Philippines and the South-African breeder Willie Matthews, reported success ful breeding records with ‘red’ Agapornis fischeri.

It looks like these red phenotypes have an autosomal recessive inheritance. Willie Matthews confirmed that this bloodline is NOT related to the ‘red’ birds that are born out of the fallow bloodlines. The birds are complettely orange red and are in very good health. Willie already has severall red youngsters.

Who can help?

We are looking for feathers of GREY Forpus coelestis. If possible tail feathers. Who can help?

Please contact us through our contactpage.

Thanks in advance.

Nouveau club indépendant d’Agapornis en France affiliés au BVA

Il y a un nouveau club affiliés au BVA-International en France:
Association des Éleveurs et Passionnés d’Agapornis Francophones

Les inscriptions pour le nouveau club indépendant d’Agapornis affiliés au BVA sont ouvertes.

https://fr.ulule.com/afea/

Opleiding keurmeesters BVA-International in 2020

Vandaag bericht gekregen van Frank Buys, coördinator BVA-International judges, dat er in 2020, aansluitend aan de theoretische cursus agaporniden (https://www.ornitho-genetics.info/?page_id=15224), een opleiding voor BVA-International keurmeester gestart wordt. Deze opleiding duurt twee jaar. Deelnemers aan de cursus die op alle modules meer dan 70% behalen kunnen zich hiervoor kandidaat stellen.

Let op: elke keurmeestersvergunning van BVA-International wordt jaarlijks door het TC vernieuwd. Wanneer de betrokken kandidaat, na het slagen, afwezig blijft op de bijscholingscursussen of geen agaporniden meer kweekt, vervalt het mandaat onmiddellijk. Zo zijn de BVA-International keurmeesters steeds verplicht om alles op de voet te blijven volgen en vermijden we dat ze ‘na het behalen van hun titel’ alle motivatie laten varen en zo achterop geraken.
BVA-International keurmeesters dienen er in eerste plaats te zijn voor de leden, de kwekers van agaporniden en niet voor hun eigen belang.

Mitogenome of Agapornis personatus, Agapornis lilianae and Agapornis nigrigenis

In March 2019, the study on the mitochondrial genome of Agapornis fischeri was published by H. Liu [1]. Three weeks ago, three new papers, were published on line by Chen and reported the complete mitogenome of Agapornis personatus, Agapornis lilianae and Agapornis nigrigenis [2]–[4]. The phylogenetic analysis suggested that these three species are (as suspected) closely related to Agapornis roseicollis.

[1]          H. Liu, K. Jin, en L. Li, “The complete mitochondrial genome of the Fischer’s Lovebird Agapornis fischeri (Psittaciformes: Psittacidae)”, Mitochondrial DNA Part B, vol. 4, nr. 1, pp. 1217–1218, jan. 2019.
[2]          Y.-X. Chen, S.-L. Hou, Y.-W. Zhou, en Y.-L. Huang, “Characterization of the complete mitochondrial genome of Agapornis personatus and its phylogenetic analysis”, Mitochondrial DNA Part B, vol. 4, nr. 2, pp. 3772–3773, jul. 2019.
[3]          Y.-X. Chen, Y.-L. Huang, J.-Q. Liu, Y.-W. Zhou, en S.-L. Hou, “Characterization and phylogenetic relationship of the complete mitochondrial genome of Black-cheeked Lovebird, Agapornis Nigrigenis”, Mitochondrial DNA Part B, vol. 4, nr. 2, pp. 3589–3590, jul. 2019.
[4]          Y.-X. Chen, Y.-W. Zhou, S.-L. Hou, en Y.-L. Huang, “Complete mitochondrial genome of Agapornis lilianae (Psittaciformes: Psittacidae), with its phylogenetic analysis”, Mitochondrial DNA Part B, vol. 4, nr. 2, pp. 3536–3537, jul. 2019.

 

Afscheid van een vriend

Daarnet het trieste nieuws gekregen dat Harrie van der Linden ons gisteren helaas ontvallen is.

Ik heb er eigenlijk even geen woorden voor. Harrie was niet alleen een goede vriend, hij was ook de man die me heel veel geleerd heeft. Hij was mijn leraar toen ik in de hobby stapte. Ik had dan ook het grootste respect voor Harrie. Harrie schreef standaardwerken over o.a. de grasparkiet en vele andere parkietensoorten, daarnaast was hij eveneens een gerenommeerd internationaal keurmeester. Geloof me, hij heeft avicultuur op een hoger niveau gebracht, hij was een voorbeeld voor velen.

Een monument is ons nu ontvallen.

Harrie BEDANKT voor alles.

Ons medeleven gaat uit naar zijn familie en zijn vele vrienden en kennissen.

BVA-International: a few numbers and facts

BVA-international celebrates its 27th birthday on November 1th.

Hereby I give you some numbers and facts:

  • Number of articles published in the BVA Magazine till now: 1.130
  • Number of authors contributed till now: 153
  • In 1998 when we founded BVA’s first official technical committee and in 1999 we had our first BVA judges.
  • The first BVA shows was named: Lovebird International. In 2008 we renamed the show to BVA Masters. It was Lieven Vranckaert who came up with this idea.
  • BVA became BVA-International in 2016.
  • BVA-International has for the moment 11 affiliated clubs and societies across the world. There are a few others in the pipeline.

Standaardeisen geupdated

De standaardeisen van Agapornis fischeri, Agapornis personatus en Agapornis lilianae werden aangepast.
De kleurbenaming *turquoise* werd vervangen door de correcte naam Blue1Blue2.

Meer info: https://www.agapornidenclub.be/nl/standaardeisen-agaporniden/

Please share – survey

The genome of the Lovebird is now available. We want to apply for funding to continue the research on Lovebirds but the funding body needs some statistics on whether breeders are even interested in the end products of the research. Please complete the following survey so that we can better understand the specific needs of the breeders.

Survey Agapornis Genome Study

FAQ: Genetics behind urucum canaries – Urucum kanaries

Unlike wild and domestic canaries (Serinus canaria), the domestic urucum breed of canaries exhibits bright red bills and legs. To identify the causative locus, scientists resequenced the genome of urucum canaries and performed a range of analyses to search for genotype-to-phenotype associations across the genome. They identified a nonsynonymous mutation in the gene BCO2 (beta-carotene oxygenase 2, also known as BCDO2), an enzyme involved in the cleavage and breakdown of full-length carotenoids into short apocarotenoids. Protein structural models and in vitro functional assays indicate that the urucum mutation abrogates the carotenoid cleavage activity of BCO2. Consistent with the predicted loss of carotenoid cleavage activity, urucum canaries had increased levels of full-length carotenoid pigments in bill tissue and a significant reduction in levels of carotenoid cleavage products (apocarotenoids) in retinal tissue compared to other breeds of canaries. They hypothesize that carotenoid-based bare-part coloration might be readily gained, modified, or lost through simple switches in the enzymatic activity or regulation of BCO2.


In tegenstelling tot wilde en gedomesticeerde kanaries (Serinus canaria), of een van de drie dozijn soorten vinken in het geslacht Serinus, vertoont het binnenlandse urucum-ras van kanaries rode snavels en poten.
Om te begrijpen hoe de poot- en snavelkleur bij vogels evolueert en om het verantwoordelijke locus te identificeren, hebben wetenschappers het genoom van urucumkanaries onderzocht. Als mogelijk oorzaak hebben ze een mutatie in het gen BCO2 (beta-caroteen oxygenase 2, ook bekend als BCDO2) geïdentificeerd. Dit is een enzym dat betrokken is bij de splitsing en afbraak van carotenoïden van volledige lengte tot korte apocarotenoïden. Testen geven aan dat de urucummutatie de carotenoïde splitsingsactiviteit van BCO2 tenietdoet. Consistent met het voorspelde verlies van carotenoïde splijtactiviteit, hadden urucumkanaries verhoogde niveaus van carotenoïde pigmenten. Ze veronderstellen dat carotenoïde-gebaseerde kleuring gemakkelijk kan worden verkregen, gemodificeerd of verloren kan gaan door eenvoudige schakelaars in de enzymatische activiteit of regulatie van BCO2.

Literature:

Genetic Basis of De Novo Appearance of Carotenoid Ornamentation in Bare-Parts of Canaries
Malgorzata Anna Gazda, Matthew B. Toomey, Pedro M. Araújo, Ricardo J. Lopes, Sandra Afonso, Connie A. Myers, Kyla Serres, Philip D. Kiser, Geoffrey E. Hill, Joseph C. Corbo, Miguel Carneiro

Cursus agaporniden 2020

Dat er heel wat belangstelling is voor de cursus agaporniden is een feit. De eerste cursus werd in 1999 in Kalken georganiseerd en was toen gespreid over 10 zaterdagnamiddagen. Sindsdien werd om de twee à drie jaar deze cursus opnieuw georganiseerd. Omdat er heel wat deelnemers uit Nederland kwamen, werd vanaf de vierde cursusreeks in 2006, de cursus gespreid over 5 volledige dagen. In 2020 zijn we toe aan onze jubileum uitgave, want dan gaat de cursus voor de 10de keer door.